Alleen voelen

 

 

Hoe lees jij de titel?

Waar zit voor jou het accent?

Lees jij: je alleen voelen?

Of zie je juist het woord voelen en associeer jij het met even alleen voelen en niet bezig zijn met je hoofd?

 

Voor mij is het precies wat ik dit Pinksterweekend ga doen: alleen voelen. En ik schat zo in, dat ik beide varianten voorbij ga zien komen, want dat is het leven.

 

Afgelopen anderhalve week waren hectisch met ineens een doodzieke poes, waar ik in drie dagen tijd afscheid van mocht nemen. Gecombineerd met de zorg voor mijn bijna 9 jarige zoon, voor wie dit het eerste echte afscheid in dit leven was. Ik wilde zo goed mogelijk zorgen voor Mity, onze poes, dat ze maar geen pijn had en het zo comfortabel mogelijk had. Steeds checken of ze toch niet benauwd werd etc etc. Beslissingen nemen zoals wanneer de dierenarts moest komen voor het inslapen. Ondertussen draaiden de raderen in mijn hoofd overuren en allerlei gesprekken werden er intern in mijn bovenkamer gevoerd.  

 

Wie was ik om de beslissing te nemen wanneer het genoeg was.

Wie was ik om te beslissen wanneer en waar Mity het beste lag.

Wie was ik om te beslissen hoeveel geld ze waard was in behandelingen. 

 

Voor iedereen met huisdieren zullen deze vragen bekend voorkomen. Maar dat maakt ze niet gemakkelijker.

 

Nu precies een week geleden kreeg Mity het laatste liefdevolle zetje om toch te mogen overgaan naar de andere kant van de sluier.

Ze was zo dapper aan het doorademen, terwijl de rest van haar lijfje echt niet meer werd voorzien van ook maar enige vorm van energie.

 

Heel even voelde ik een grote opluchting en een last van mijn schouders zakken. Ze was heel vredig ingeslapen. Ik hoefde mij niet meer zorgen te maken over wat ik voor haar nog moest en kon doen.

 

En toen stortte ik in een diepe leegte vol pijn en verdriet. Ik wilde mij opkrullen in bed met mijn dekbed over mijn hoofd en er pas weer uitkomen als ik te horen kreeg dat het een boze droom was.

 

Maar het leven gaat door

 

En ook de radartjes in mijn bovenkamer kwamen eerst in opstand. Want wat zou de buitenwereld denken als ik eerlijk vertelde dat ik compleet uit het veld was geslagen door de dood van een kat?

 

Toen kwam Mity’s eerste grote cadeau na haar dood!

Ik heb alle ideeën, vooroordelen en aannames naast mij neergelegd en ben gaan posten op Facebook vanuit mijn hart, vanuit mijn gevoel.

 

Maar echt tijd om alles te mogen voelen, dat is altijd lastig in het gewone dagelijkse leven. Wat een geluk dat er precies een lang weekend aankwam.

We zouden met z’n drieën naar de caravan gaan, maar nu zijn mijn mannen lekker met z’n tweeën gegaan en ik:

 

ik heb een heel lang weekend tijd voor

ALLEEN VOELEN

 

Tijd voor mijn pijn en verdriet en de antwoorden die daar achter liggen.

Dit is niet te doen in het gewone dagelijkse leven.

Dat vraagt tijd en ruimte, het liefst in de natuur.

Dus daar ben ik de komende drie dagen!

Het wordt heftig, pijnlijk, verdrietig maar ook zo mooi!

 

Herken jij dat gevoel?

Dat je weet dat je iets mag gaan verwerken, maar het dagelijks leven gooit steeds roet in het eten?

Of je stipt het wel steeds aan in consulten of sessies maar je komt niet op de bodem want de tijd is te kort?

 

Ga dan met mij mee op Deep Soul Diving! Drie dagen lang, uit het dagelijks leven, alle tijd voor jezelf!

Ik heb nog een plek vrij voor de juni editie van Deep Soul Diving, het driedaags helingsweekend in de bossen van Brabant!!

Voor meer info check www.eenvoudiggenezen.nl/deep-soul-diving/

 

 

 

mei 18, 2018
Marjolein
Deep Soul Diving