Vol overgave of vasthouden??

 Afgelopen zaterdag heb ik een dagje heerlijk mogen spelen in Walibi. Alle achtbanen uitgeprobeerd. 

Ineens moest ik vandaag weer denken dat de afgelopen paar dagen voelden als een achtbaankarretje wat omhoog getakeld werd.

Je hoort de duidelijke tik, tik, tik van de tandwielen in het spoor dat ervoor zorgt dat je niet weer naar beneden gaat.

Het is echt zo’n stilte voor de storm gevoel.

Je buik kriebelt, je billen knijpen zich wat samen en je veegt je handen nog eens droog aan je broek.

Want….straks ga je los, stort je met een bloedvaart naar beneden om daarna in allerlei spannende en rara bochten te komen!

 

Waarom de afgelopen dagen voor mij zo aanvoelden?

 

Omdat ik mij van vrijdag tot zondag weer ga overgeven aan de liefdevolle hulp van Moeder Aarde in de vorm van Ayahuasca.

Ik ga onderduiken in de innerlijke wijsheid die in ons allen zit. En het plantmedicijn Ayahuasca helpt daar enorm bij.

Het is geen makkelijk pad vind ik zelf. Ik heb het twee keer eerder gedaan en het is voor mij echt hard werken.

Ik kom bij stukken van mijzelf die ik anders verstop onder een laag leven en waarden en normen die toch niet de jouwe blijken te zijn.

 

De eerste keer vond ik het heel eng om de controle los te laten. Zonder controle voelde het wel heel eng aan. Maar toen bleek er helemaal niets te zijn wat het eng maakte. Dus de controle was een overlevingsmechanisme wat helemaal geen echt doel diende maar alleen een in mijn eigen beleving gecreëerd doel.

 

De tweede keer was ik heel erg bang en voelde me heel erg onveilig. Pas de nacht erna besefte ik dat ik eindelijk eens echt bang heb mogen zijn en ook heb mogen uitspreken dat ik mij niet veilig voelde. Daarna zijn er zoveel dingen duidelijker geworden of heb ik het kunnen loslaten.

 

En nu is het tijd voor een driedaagse. Drie dagen bezig zijn met wat mij nog tegenhoud volledig mijzelf te mogen en kunnen zijn. Ik merk dat ik mij alweer aan het terugtrekken ben uit de hectiek van de dag. Ook mijn lichaam reageert alweer een week op het aankomende avontuur. Van soms een ietwat innige relatie met het badkamerporselein tot vandaag vreselijke hoofdpijnen. Ik ben alweer van alles aan het los laten, letterlijk en figuurlijk.

 

En ondertussen…..

 

En ondertussen hoor ik zacht die tik, tik, tik van het karretje wat langzaam naar boven getrokken wordt. Om vrijdag naar beneden te roetsen.

Ik heb afgelopen zaterdag in Walibi gevoeld wat het verschil is tussen heerlijk je armen in de lucht en je overgeven aan de rit in de achtbaan of je stijf vasthouden en je schrap zetten voor elke bocht die je verwacht.

Het eerste levert een hele grote grijns op en het tweede heel veel pijn.

 

Ik weet hoe ik de 3 daagse inga: Met gespannen billen, een beetje misselijk van de spanning, maar met mijn armen in de lucht, vol overgave om er weer uit te komen met een grote grijns op mijn gezicht en heel veel nieuwe inzichten!

 

Hoe zit jij in jouw achtbaan: ga jij met je handen in de lucht of toch stevig vasthoudend??

juli 3, 2018
Marjolein
story, Ayahuasca, loslaten, Moeder Aarde, vasthouden, verbinden, vertragen, vertrouwen