Waarom schamen we ons toch voor pijn??


Matthew zijn eerste verjaardag! Wij konden het vieren op een mooi tropisch strand want we woonden op Curaçao. “Wat een leven” hoor ik je denken, “Lekker voor elkaar”. 

Hoe kan het dan dat ik tranen in mijn ogen heb als ik deze foto zie?

Omdat de foto niet toont hoeveel pijn ik had, dag in, dag uit!

 

Ik vroeg afgelopen dinsdag op Facebook wat mensen hun eerste indruk was als ze deze foto zagen.

En de meeste reacties waren positief, mooi, gezellig, fijn gezinnetje etc..

Een enkeling wist al te omschrijven dat er pijn achter mijn lach schuilging.

 

Want dat was het.

Mijn fijne leven had een half jaar na de geboorte van Matthew een rare wending genomen.

In twee maanden tijd ging een lage zeurende rugpijn over in zo’n pijnlijk en onstabiel bekkengebied dat ik niets meer kon. Echt niets.

Voor mijn eigen kleine mannetje zorgen: dikke nee!

Mijn werk als duikinstructeur doen: vette nee!

Gewoon een beetje rondkeutelen in huis en wat rondlopen: nog een dikke nee!

Gewoon een beetje mooi staan te zijn bij een van de vele toffe strandtenten: ook weer een dikke vette nee!

 

En wat vond ik dat falend. Falend van mijzelf en van mijn  lijf.

Wat was ik boos en teleurgesteld. Boos en teleurgesteld in mijzelf.

Ik woonde op een tof eiland, had een heerlijke relatie, een mooie en erg makkelijke zoon, een wereldberoep als duikinstructeur en ik kon er niets meer mee!

En ik schaamde me voor mijn falende lichaam. Ik schaamde mij voor mijn pijn. En dat ik het maar niet onder controle kreeg. 

Ik, die sterke meid, die haar moeder had ondersteunt.

Ik, die puber, die dezelfde moeder tot wanhoop dreef met al haar experimenteergedrag. Altijd op zoek naar die kick, to feel alive!

Ik, die sterke jonge vrouw, die niet opgaf en toch politie-agent werd.

Ik, de sterke volwassen vrouw, die alles opgaf en naar Thailand reisde en daar ging wonen en werken als duikinstructeur.

 

Ik, nu een hoopje ellende. Met zoveel pijn en schaamte en geen antwoorden.

 

En toch…………is dit het mooiste geweest wat heeft kunnen gebeuren!

Ik kon er niet meer voor weglopen.

ik kon niet meer onderduiken.

 

Ik moest het gevecht aan, om te ontdekken dat ik niet meer hoefde te vechten.

 

Wil jij mijn 6 gouden tips, die de basis vormen voor een pijnvrij leven?

Schrijf je dan snel in voor mijn gratis e-mail programma 

 

 

 

 

februari 16, 2018
Marjolein
Uncategorized