En daarom kan ik nu weer genieten!

 

 

Het was lastig kiezen wat voor titel ik deze blog zou geven.

Want het gaat over opgroeien, vechten, verkrampen, veilig en onveilig. Waarom dan toch genieten als titel? Omdat je dit pas kan als het veilig is, als je niet meer hoeft te vechten, te vluchten of te verkrampen!

 

En wat een achtbaan kan dat zijn. Maar laten we beginnen bij het begin.

 

Hoe was jij als een kind? Zat je boven in de hoogste boom of vond je het al spannend genoeg in de tuin? Had je veel vriendjes of was jij juist heel blij met een of twee vaste vrienden? En nog veel belangrijker, groeide jij op in het volledige besef dat het veilig was jezelf te zijn?

 

Ik vond het als kind fantastisch buiten te zijn, te klimmen op elektriciteitshuisjes en in bomen, te struinen door “de bouw” en vooral veel avonturen te beleven. Maar ook heel goed te zorgen voor de plantjes en alle lieve insecten/dieren die ik tegen kwam. Voor mij was dit heel normaal en ik dacht er niet over na, 

 

Totdat…..

 

Totdat het leven ineens in mijn 6-jarige ogen veranderde in een onveilige plaats waar je niets meer zeker wist. Want van de ene op de andere dag had ik ineens geen vaderfiguur meer in mijn leven. En als je vader zomaar uit je leven kan verdwijnen, wat kan er dan nog meer zomaar verdwijnen?

Nou, eigenlijk alles en dat gaf een groot gevoel van onveiligheid. Mijn zelfvertrouwen liep een grote deuk op, want als mijn vader mij niet belangrijk vond, mmmm wie dan wel?

 

Maar het leven gaat door, de achtbaan van het leven stopt niet. Je begint ook hieraan te wennen en het wordt je nieuwe werkelijkheid. Je gaat zelfs geloven dat je dit ook daadwerkelijk bent. Dat meisje wat er van buiten heel stoer uitzag maar van binnen dood ging van eenzaamheid, verdriet, onzekerheid en boosheid. Ik besloot niet meer te huilen want dat leverde toch niets op. Niemand die mij kon helpen de wereld teug te krijgen zoals hij was geweest.

 

Ik koos een stoere baan als politieagent zodat ik zelf kon zorgen voor een stuk veiligheid. Ik was niet meer afhankelijk van de veiligheid die een ander mij kon bieden, ik kon nu zelf veiligheid creëren.

Als kind wilde ik altijd al mensen helpen als dokter. Nu kon ik mensen helpen, maar op een andere manier dan dat ik als kind voor ogen had.

 

En nu komt de clue, die ik nu zie en toen nog niet doorhad: Deze manier van leven, of beter gezegd van vechten was niet mijn echte originele blauwdruk. Omdat het voor mij niet veilig voelde, was ik constant aan het vechten, vluchten of verkrampen. Het werd al heel veel beter toen ik ontslag nam als politieagent, over de wereld begon te zwerven en weer avonturen begon te beleven.  Ik was weer in contact met de natuur als duikinstructeur, ik leefde in de tropen en dus altijd buiten, op mijn slippers of blote voetjes.

 

Wat een schok was het voor mij om te voelen dat het krijgen van een kind voor mij zo eng was en mijzelf zo terug wierp dat mijn hele lichaam niet meer de kracht had goed te bewegen en mij te dragen. Daardoor werd ik echt daadwerkelijk stilgezet en ik kon mij niet meer verschuilen achter iets wegsporten of even daadwerkelijk onderduiken.

Eerst pakte ik het heel fysiek aan. Mijn lijf deed pijn dus een fysio moest dat toch samen met mij kunnen oplossen.

Nee dus.

Toen had ik mijn eerste kennismaking met het alternatieve, het holistische. Ik ontmoette diverse mooie vrouwen en kreeg dito behandelingen waaronder Cranio Sacraal, Nei, Reiki. Mooie gesprekken over hulp van Engelen, reïncarnatie en zoveel waar thuis niet over gesproken werd, maar wat voor mij voelde als thuiskomen.

Kortom, er werd een veiligheid gecreëerd waar ik ook naar de diepere oorzaak van mijn fysieke pijn mocht kijken. Dit werd later nog aangevuld met Body Stress Release en mijn eigen reis als therapeut ( daar komen vast ook nog genoeg verhalen over😉)

 

Door deze veiligheid kon ik vertragen om alles eens echt te voelen, maar ook om mij te verbinden. Met Moeder Natuur, het Universum maar ook met steeds meer andere mensen. Ik ging weer vertrouwen dat ze niet zomaar ineens weg zouden zijn. En zo kreeg ik door dat ik dit niet alleen hoefde te doen, maar in deze verbinding.

 

En dan de lastigste voor mij, vertrouwen. Vertrouwen dat het veilig is te zijn wie je bent, je te uiten vanuit liefde en niet hoe het gewenst is of geaccepteerd wordt als normaal. Te voelen wat ik voel, energieën en al!

 

Morgen ga ik weer genieten! Genieten van achtbanen, want mijn lichaam is weer sterk. Ze wil mij weer dragen. De verkramping is meestal weg en als het zich aandient, herken ik het en erken ik het. Dat is zeker niet altijd makkelijk, maar ik weet nu dat het veilig is. Veilig om te zijn wie ik echt ben!

Wat een achtbaan is het leven toch!! Whooohooooo

 

juni 29, 2018
Marjolein
story, vechten, veiligheid, verbinden, verkrampen, vertragen, vertrouwen, vluchten